Kva Liv Hilda gjer paa...

?Hva med en liten oppdatering?..

2006-09-05T01:36:00.000-07:00

Nei da, jeg har ike tenkt å fortelle hva som skjer i livet mitt nå, men bare si ifra om at jeg ikke kommer til å bruke denne bloggen på en stund. Somdere sikkert har skjønt... Nå er jeg jo verken i Brasil eller på Madagaskar, og det er derfor lettere å treffe de fleste enn det det var der. Men kommer til å beholde bloggen her, så jeg kan gå inn selv og kikke av og til. Og mimre om tiden i o store utland...
Men skal ikke se bort fra at dersom, eller når, jeg reiser tilbake til Brasil, så kan bloggen bli tatt i bruk igjen.
Dere får bare ha en fin høst og nyte det deilige været!

"Tralala, klem FM, tralala!"

Farvel Madagaskar

2006-04-08T05:59:00.000-07:00

AAAA, dette har vaert ei deilig/kvalm uke. Vi har nemlig vaert med paa turne med misjonsbaaten Shalom. Heldigvis slapp jeg den verste sjosyken, men litt ble det jo.
Varmen var nok det som preget meg mest. Det var en heftig temperatur. Saa selv i stilleliggende stilling ble jeg gjennomvaat.
Vi fikk oppleve utrolig mye spennende og se litt av det "virkelige" misjonaerlivet. Blant annet besokte vi noen menigheter, skoler og ordforer.

I morgen kveld vender vi nesa hjemover mot Norge. Det blir koselig aa treffe venner og familie igjen. Men ogsaa litt rart aa reise fra Madagaskar. Jeg har jo tross alt vaert her i tre maaneder, og etter hvert begynt aa trives ganske godt. Tenk aa komme hjem uten at noen "bryr seg3: ingen som snur seg etter meg paa gata og roper "vahasa" eller som alltid gir meg det beste (plass ved bordet, mat som de egentlig ikke har raad til+++). Hvordan blir det aa komme hjem og oppleve prisene som skyhoye dersom et maaltid paa restaurant koster mer enn 35 kr? Og hva med aa sove lenger enn klokka 0700 nesten hver dag?

naa har jeg ogsaa sendt inn soknad til hva jeg skal neste aar. Men har enda ike bestemt meg helt. Tror nok det blir Oslo, men mer sikkert enn det er det ikke. Jeg sier ja takk til forslag eller meninger.

Saa til alle kjente og ukjente, venner og uvenner (haaper/tror ikke det er saa mange), gutter og jenter, gassere, nordmenn og brasilianere; ha ei fortsatt fin uke og maa Gud velsigne dere (som Han stadig vekk gjor med meg)!

Mimresang fra Shalom:
Gledens Herre, vaer vaar gjest
ved vaart bord i dag.
Gjor vaart maaltid til en fest
etter ditt behag.

Snufs...

2006-03-25T02:13:00.001-08:00

Nå har vi forlatt Fandriana og alle lærerstudentene der. Det var skikkelig hardt å ta farvel med dem. Spesielt noen av dem jeg har fått mest kontakt med. Det som er ekstra ille er at jeg sannsynligvis ikke kommer til å treffe dem igjen i dette livet. For hvor stor sannsynlighet er det for at de kommer til å reise til Norge, eller at jeg kommer til å reise til Madagaskar mens de enda bor i Fandriana. Nesten lik null.
De siste tre ukene har vært skikkelig bra. Jeg har undervist med stor iver. Og laget danser til sterke verb på engelsk. Studentene har vært skikkelig engasjerte og morsomme. Spesielt gøy synes de det er om vi synger, eller om de får meg til å dumme meg ut. Som for eksempel da de prøvde ¨å lære meg en gassisk dans midt i en engelsktime. det tok helt av, og vi trengte en liten pause på å roe oss ned igjen. Ellers har jeg stort sett tilbragt tre timer hver søndag i kirka, uten å forstå noe som helst. Ikke alltid like givende, men det er vanligvis ett eller annet jeg kan holde på med. For eksempel lese i Bibelen eller gjøre grimaser til en unge som sitter foran meg. Nå på søndag var det ei lite jente som kom alene og satte seg ved siden av meg. Jeg hadde aldri sett henne før, men hun satt der under hele gudstjenesten. Hun var visstnok alene, men mer enn det forstod jeg ikke. Under auksjonen kjøpte jeg et kakastykke til henne. Da ble hun helt overlykkelig, og jeg kjente meg glad inni meg over å kunne glede noen med så lite.
Nå er vi i Antsirabe, og skal videre til Tana og Majunga. Gleder meg til ei uke på Shalom. Blir spennende å se hvordan arbeidet der fungerer, og hvordan det er i den delen av landet.
det er bare to og ei halvuke til jeg skal hjem. Deilig, men litt vemodig. Trives faktisk veldig godt her nå.
Og hvis det er noen som vet hva jeg skal studere til høsten, er det bare å si det til meg!

"Hanen stend på stabburshella... tralallala" (sundet kanon på avslutningsfesten vår)

PS: Gjett hva jeg fant på internatet her på tunet i Antsirabe? En sjakk matt- cd, og playbacken til Godteri og snacks. Spiren er verdensberømte på Madagaskar!!!

Snufs...

2006-03-25T02:13:00.000-08:00

Klar for siste innspurt

2006-02-26T10:38:00.000-08:00

Nå har jeg vært ei uke i Antsirabe (Lille-Norge), og er temmelig sliten. Vi har hatt ansvar for barna hele uka. Og selv om det har vært gøy, har det vært krevende. Noen dager har jeg stuppet i seng kl 21.00. og sovnet med en gang. Livet er hardt, dere... Blant det vi har gjort, er gipsmasker, skattejakt, dansing og tegning.
Og i går var det Nordmannsforbundsfesten. Det var skikkelig stas; med det fineste vi hadde av klær og gourmetmat (trøfler, laks og norsk konfekt). Temaet var eventyr, og ungdommene hadde ansvar for underholdninga. Vi mimte,danset og sang. Miriam og jeg hadde skrevet om eventyrsvisa slik at teksten passet til melodien til "Come together". Den ble skikkelig bra! Og jeg danset klassisk med en papirfugl i hånda, til Nocturne. Se det for dere! (Det var bare tulledans, altså)
I morgen tidlig kl 07.00. tar vi taxibros tilbake til Fandriana. Denne siste perioden blir på ca tre uker. Da gjelder det å utnytte tida og mulighetene maks. Både til å lære studentene engelsk, og til selv å bli bedre kjent med kulturen og menneskene. Selv om jeg nok blir litt isolert (uten internett), tror jeg det kommer til å bli greit. Nå går liksom det meste mye lettere. Utrolig hvordan man blir vant til nye ting.
Og så, min store bekymring for tida: Hva skal jeg gjøre til høsten? ELler, rettere sagt: Hva skal jeg studere til høsten? Det virker for meg som et umulig valg. Så dersom noen har noen forslag eller vil be over det, så vær velkommen til det!

GRATULERER med dagen i morgen, pappa!

"Minstemann, minstemann, i Guds rike er ingen større enn ham.
Jeg blir kalt John, men det gjø'kke det grann.
Jeg er glad at jeg er minstemann"

(Fritt sunget av Ingunn)

Takk for sist!

2006-02-19T02:29:00.000-08:00

Etter å ha vært en drøy uke i Morondava, tok vi med oss alle haldstudentene til Fandriana. Og til litt mer normal temperatur. Puhhh! Det var utrolig koselig å komme tilbake til til studentene ved SFM. Vi ble ønsket godt velkommen, og hele uka var de interessert i hva vi gjorde og hvor de andre vasaen var.
Den første helga var vi på tur til en landsby, tre timers gange fra Fandriana. Vi gikk i stekende sol, men hadde det koselig og sang mens vi gikk. Da vi kom fram ble det en lang pause, for bålet måtte tennes og risen kokes. Deretter var det fotballkamp mellom et lokalt lag og et lag fra SFM. Men for meg som ikke er veldig sprek i fotball, var det mye gøyere å sitte sammen med barna. De er så åpne, så plutselig hadde jeg en sittende på fanget som satt og koste med håret mitt. Og kameraer er de helt oppslukte i. "Film meg! Ta bilde av meg!", skriker de. Så det kan bli interessant å komme hjem og se på filmen og bildene. Ekte afrikaunger med ekte glede!
Om ettermiddagen spiste vi ris igjen. Og så var det et opplegg for studentene, og de lokale ungdommene. Vi hadde samtalegrupper om HIV/aids. Og etterpå skulle vi kose oss. Derfor fikk vi brus! Da ble det stemning. I tillegg til alt dette opplegget skulle de vise film og ha underholdning. Men da klokka var 21.11. var det tid for oss vasaer å gå og legge oss på stråmattene våre. For neste morgen var det tidlig opp for å spise ris, gå i kirka og så gå i tre og en halv time hjem igjen.
Solbrente og fine kom vi tilbake til Fandriana søndag kveld. Og trengte hele mandagen på å komme oss til hektene igjen.
Tirsdag var det valentinesday og bursdagen min. Det startet med at jeg skulle ha engelskundervisning, og at studentene sang for meg. Utrolig koselig. Senere på dagen bakte vi sjokoladekake. Det er ikke alltid like lett når man ikke vet helt hvordan ingrediensene funker. Så det ble litt-brent-sjokoladekake-med-smeltede-seigmenn. Mmmm... Det var litt rart å ha bursdag så langt hjemmefra, og uten ¨å ha dekning på mobilen. Snufs... Men men. Neste dag fikk jeg forresten gave fra ei av studenten. Det var en brus, en sjokolade og ei kjekspakke. Jeg ble nesten litt rørt, for jeg vet at hun ikke akkurat har mye penger.
Nå er vi i Antsirabe på MM. Vi som haldåringer har ansvar for barne- og ungdomsprogrammet. Så i morgen skal vi begynne å lage gipsmasker. Jeg gleder meg vilt, og håper å få lage ei til meg selv også.
Har hørt at det er ekstremt mye snø hjemme nå, men her er det varmt og mye sol. Så jeg håper dere koser dere i snøhulene deres. Og husk: bruk skjerf, lue og votter, så slipper dere å bli forkjølte.

Gud er god. Han lever! ÅÅ, Gud er god. Han elsker meg! Ye, ye, ye.

Varmt, varmt, varmt...

2006-02-06T23:05:00.000-08:00

No er eg saa varm at eg nesten renn vekk! Sit i Morondava, ein by paa vestkysten av Madagaskar; saman med dei andre oystudentane fraa hald. Og etter det eg har faat med meg er det omlag 35 gradar her og klamt. Men er det ikkje slik me vil ha det?
Eg maa seie at den positive loven har hjulpet meg mykje, no ser eg lysare paa det meste. Og ting har byrja verte meit interessante. Det viktigaste for meg har vel vore aa undervise i engelsk paa laerarskulen i Fandriana. Makan til engasjerte og koselege elevar skal ein leite lenge etter. Og eg har verte ein slik laerar eg ikkje skulle ha verte: irriterande engasjert i engelsk grammatikk, smil at eg gloymer aa gje elevane pause. Har aldri fatta at adjektiv kan vere saa morosamt, men no ser eg det. Ikkje berre er det interessant, men eg foler at det er bruk for meg der. Dei treng saart engelsklaerare som snakkar ein engelsk som andre enn gassarane forstaar. I det heile tatt nokon som faar dei til aa vaage aa prate engelsk.
Av andre ting som har skjedd, kan det nemnast koking av ris paa fataperaen (gassisk kokestad), vitjing av ein doveskule her i Morondava, litt kvalme, mange nydelege born (mellom anna ein som alltid tissar paa buksa mi, for han har ikkje paa seg bleie...), mykje song (me har arrangert lovssongskveldar for studentane paa skulen) og vitjing paa eit sjukehus for spedalske.
Det var saerskilt doveskulen som gjorde inntrykk paa meg. Der bur det dove ungar som faar opplaering i det meste, pluss at dei laerer aa prate med lyd. Nokon klarte det veldig bra, medan andre sleit meir. Arbeidet er ikkje alltid saa lett sidan nokon av elevane ikkje kjem dit for dei er 13 aar. Men det var imponerande aa sjaa korleis laerarane tok seg av elevane, fortalde dei bibelhistorier og laerte dei korleis dei skulle faa fram rektige lydar til bokstavane og orda. Det var utruleg artig aa sjaa korleis elevane ba. Fire av dei stilte seg opp paa podiet og ba etter tur. Eg forstod noko av det. Men det var saeskilt han siste som gjorde inntrykk; eg trur berre han sa "kjaere Gud, takk, amen!".
I det heile tatt er det mykje eg faar oppleve her og mange inntrykk aa ta til seg. Mellom anna ein minibusstur paa atten timar, der vegen var saa humpete som eg aldri har sett for. Og det er rart aa tenkje paa at det allereie har gaatt ein maanad sidan eg kom til Madagaskar, det har gaat saa fort.
Og saa: Gratulerer med dagen til Astrid, Mona B (trur eg) og Maria Simone!
De faar ha det bra der dykk er i verda og ta vare paa dykk sjolve og dei som er rundt dykk!

Sitat Liv Hilda: "Aesj, det er blott i senga!!!" (I gaar kveld daa det var saa utruleg varmt at eg sveitta slik eg aldri har gjort for... Aesj...)

her gaar det jamman meg fort du...

2006-01-20T05:18:00.000-08:00

Fyrst av alt maa eg seie at eg har sitte her i ti minutt og venta paa aa faa kome inn paa bloggen. Saa eg er temmeleg lei det. Men nok om den saka.
No er me endeleg kome til Fandriana og mott Ingunn og Tonje. Det er her me skal ha basen vaar dei neste maanadana. Ein liten landsby, som me enno ikkje har utforska heilt. Men noko er i alla fall sikkert; dei bruker HIB (les: hull i bakken) som do. Av andre ting eg har merka meg er mellom anna sterk sol, mykje latter og synging kl 05.00 om morgonen. Men det gjer ikkje saa mykje, for me staar opp i halv seks/seks tida uansett.
Det me skal gjere her, er aa undervise engelsk paa laerarskulen og jobbe paa ein forskule. Mykje av tida gaar med til aa lage mat (les:ris). Ein maa lage seg paa omlag to timar baade for lunsj og kveldsmat. Frukosten lagar me paa norsk vis. Me bakar tebriks, som er overraskande gode til meg aa vere.
Naar det gjeld kulturen er den saa annleis som han kan faa vere. Det er i alle fall intrykket mitt. Gassarane har ein heilt anna maate aa vere direkte paa enn det eg er vandt med. Til dome: noko av det fyrste eg fekk hoyre, var at eg var hog, kjempehog. Og i gaar var det ei som kom til meg, strekte armane ut saa langt ho kunne og peika paa meg medan ho lo. Ho meinte at eg var tjukk. Fyrst tenkte eg at eg skulle peike attende og vise ho at ho var minst like tynn som eg var tjukk. Men eg tok meg i det, og tenkte at det er jo ho som er paa heimebane. Og seinare klarte eg aa le av det heile. Utruleg kva eg klarer aa vende meg til.
Det er ikkje til aa kome ifraa at eg saknar Brasil, og av og til Noreg. Men etter ei dryg veke paa denna oya, har eg faatt eit lysare syn paa aa vere her. Det er mykje aa gjere og mykje aa sjaa. Og sjolv om det er litt rart, saa vert eg fakta meir eller mindre komfortabel med at menneska ropar "vasa" etter meg og stirrar.
Saa nokre ting eg maa nemne; Ragnhild vart 21 aar 17. januar. Gratulerer! Trur det er denna helga det er reunion paa sufh. Skulle gjerne ha vore der. Saa om nokre av dykk (hehe, dykk/dykking) les detta, maa dykk helse til alle og ha ei super helg. snufs...
Saa haaper eg at alle hugsar bursdagen min 14. februar. Ikkje det at det er saa lett aa faa tak i meg, men...
Sidan detta er ein internettkafe med begrensa kapasitet, er det ikkje mogleg for meg aa leggje ut bilete. Men det kjem!
Vil ynskje dykk alle Guds velsigning! Det har vore godt aa kjenne Ham no siste veka. Og opplevd at Han leggjer ting til rette for meg.

God og sveitt klem fraa Aina (for Liv paa gassisk er aina)

Den positive lov

Tenk positive tanker
si positive ord
gjor positive handlinger
og det positive gror

(denna hang paa doen hjaa Eva og Jan Erik for omlag aatte aar sidan. Daa Guro og eg vitja dei. Alt kjem til nytte ein vakker dag...)

endeleg paa... ... .... Madagaskar

2006-01-13T06:46:00.000-08:00

Ja, endeleg er me i eit nytt land. Om ikkje nett Brasil, saa er det ikkje saa aller verst detta heller. Me har verte godt mottatt, av gassare, brasilianare og nordmenn. No er me i hovudstaden for nokre dagar, foer me skal reise til Fandrina. Eg har allereie faatt ein heil del inntrykk. Berre siste timen har eg sett omlag 12 ungar som eg vil ta med meg heim... Ikkje lett aa oversjaa dei naar dei kjem og spoer etter pengar (eller noko anna som eg ikkje forstaar). Faar foelinga av at foreldra deira spelar paa samvitet mitt, og det skal vere sikkert at det virkar.
Det er i det heile tatt heilt annleis her enn i Noreg og Brasil. Eg faar verkeleg sjaa fattigdom, men allikavel er menneska her utruleg blide. No veit ikkje eg om det er paa grunn av at eg er kvit, eller fordi eg har pengar, eller at dei berre er slik. Men det er artig aa verte ropt etter, saa lenge dei ikkje henger etter meg nedover heile gata. Noko nokre har ein tendens til aa gjere.
Eg har opptil fleire gonger foelt meg dum og flau her. Ikkje fordi eg har gjort noko dumt, men fordi eg er vasa. Det vil seie kvit/utlending. Vasaer er visstnok franske og har mykje penger. Noko som betyr at dei trur eg pratar fransk og er "stinn av gryn". Eg vil ikkje verte sett paa som rik! Det virkar som om me er saa mykje betre berre fordi me er rikare materielt sett, men eg ynskjer aa tenkje annleis enn det.
Sjoelv om ikkje aaret mitt vart i Brasil, trur eg eg faar vel saa mange inntrykk her. Eg skal jo trass alt attende til Brasil ein gong, saa eg faar berre nyte aa vere her paa Madagaskar no.
Eg vil og anbefale alle aa reise litt, faa litt stoerre perspektiv paa ting. Det er utruleg kva ein oppdagar om seg sjoelv og andre ved aa moete andre kulturar.
Til sist vil eg ynskje dykk alle (u)lukke til med fredag trettande... Ikkje det at eg er overtruisk, men det er mange her paa Madagaskar. Saa eg faar vel sette meg litt inn i kulturen.
Trur Gud har ein plan med opphaldet mitt her, og Han har ein plan for deg og!
Veloma!

klar for eit nytt land

2006-01-09T14:35:00.001-08:00

Ja, no har eg vore heime i to månader og har dei siste vekene vore skikkeleg klar for å kome meg ut att. Så for ei veke sidan fekk me endeleg beskjed;me hadde nesten fått visum til Brasil, me mangla berre eit dokument. Og så var det å få tak i detta då. Ikkje så lett, rettare sagt ikkje mogleg. Så då var det berre å hive seg rundt og innstille seg på eit nytt land. det vart madagaskar, noko som kan verte ei utfordring for meg. Litt hardt å svelgje at eg ikkje skal til Brasil, men trur det vert bra på madagaskar. me skal vere der saman med to andre frå Hald. Og satsar på at dei kan gje oss ei lita innføring og hjelpe oss med det me måtte lure på. For det vert heilt sikkert ein heil del spm er nytt og ukjend.
Reisa byrjar i morgon tidleg kl 0640, tidleg nok det. Eg tek tog til drammen, så tog til oslo, fly til paris, overnattar der ei natt og så fly til madagaskar. Litt av ein tur. men me er jo vande med å reise.
No er det ikkje sikkert eg får blogga så ofte som eg gjorde i Brasil, for eg veit ikkje heilt korleis det er med internett og slikt der. i det heile tatt veit eg lite om Madagaskar. Men har ein heil del eg kan lese på turen.
Detta vert spanande, og ikkje heilt slik eg hadde tenkt meg detta året. men det er nok ein plan med det heile. Om ikkje eg kan sjå det no, så ser eg det vel i ettertid.
Ynskjer dykk alle eit godt, nytt, velsigna år!
Beste helsing frå Liv Hilda

klar for eit nytt land

2006-01-09T14:35:00.000-08:00

Desember i Noreg

2005-12-22T02:39:00.000-08:00

No er det jo ei stund sidan eg har skrive, så det er vel på tide. Det har gått så utruleg fort sidan eg kom heim, og det har faktisk skjedd ein del.
Miriam og eg var på team i to veker. Me var mellom anna i Oslo og vitja Amanda og Karla (brasilianare). Dei hjalp oss litt med oppgåva, i tillegg til at me fekk vore saman og berre prata. Det vart tid til ein tur i Vigelandsparken, der Miriam og eg hadde ein heil fotosession. Så reiste me til Vegårshei. Her fekk me tid til å slappe av, vitje skulen og skravle. Me hadde eit skikkeleg opplegg på skulen for alle elevane i 1.-4.+6. klasse. Utruleg kva dei veit om Brasil, men og kva dei ikkje veit. Då me spurde kva slags språk dei trudde det var i Brasil, svarte dei svensk, kinesisk og spansk.
Deretter gjekk turen til flekkefjord p adventsleir, til Bryne hjå Miriam, skulevije på Bryne, tenleir bortanforbi Stavanger, ei natt til på Bryne og så heim.Det var fullt program nesten heile tida, og eg var ikkje så reint sleten då eg kom heim. Men dekk ikkje slappa så mykje av, for me hadde ei oppgåve me skulle levere. Så eg satt ei veke og skreiv og skreiv. Litt rart å sitte i Noreg og skrive om Brasil. Eg får på ein måte ikkje den heilt store inspirasjonen, og det gjekk litt treigt.
Siste veka har eg byrja med joleførebuinga her heime. Eg har vore så "syng jula inn", baka litt, vaska og byrja så vidt på gåvene. Ikkje heilt lett, nei.
Ellers så er eg veldig spent på korleis det går med behandlinga av visumsøknaden. Får me lov til å reise attende til Brasil, eller vert det eit heilt anna land. Merkar at eg er klar for å reise og gjere ein jobb ein stad. Og vil jo helst at det vert Brasil, då...
Til sist vil eg ynskje dykk alle ei velsigna jolehøgtid og eit spanande, nytt år!

Jolehelsing frå Liv Hilda

Roleg helg på heia...

2005-11-14T04:20:00.000-08:00

Eg er heime på heia no, og slappar stort sett av. Det er ikkje så mykje som skjer, men det er koseleg å berre vere saman med familie og venar. Har jo ikkje vore heime så lenge enno.
Det var ein skikkeleg slitsam tur heim; me reiste frå Curitiba i 15.00-tida om onsdagen og var eg var heime i huset mitt kl. 01.00 natt til fredag. Eg er så privilegert å ha ei bestevenninne som henta meg på flyet og fekk meg heilt heim. Takk, Guro! Hadde ikkje sove stort på flyet. For nasa mi var tett og eg hosta ein del. Difor var det nydeleg å leggje seg i senga mi og sove så lenge eg klara om neste morgon.
Eg grua meg eigentleg litt for å treffe folk her heime, for det er jo ikkje så morosamt å plutseleg vere her att når eg eigentleg ikkje skulle ha vore her før i april. Kvidde med litt for å gå på butikken og slikt. Men ein kan jo ikkje stengje seg inne. Så eg reiste både på butikken og til byen.
I tillegg til å ha slappa av, har eg vore på Huset (Guds Menighet). Eg forklara om kvifor eg var heime att og viste litt bilete. Det er rart å skulle fortelje til dei he heime om kva eg har opplevd. Trur ikkje det går an å beskrive kva eg har opplevd slik at dei forstår. For det har skjedd så utruleg mykje og eg har møtt så mange gode menneske, som ikkje dei har noko forhold til. Men det er vel slik det er.
Legg ved eit bilete av Helisoa, Ando, Miriam, Sandro og eg den siste dagen.

Ha ei fin veke, alle saman!
Ord for dagen: Fekk eg alt som eg ville ha det, ville eg ikkje ha det.

Det verste har skjedd...

2005-11-09T03:15:00.000-08:00

Då det byrja å verte kluss med visuma, fekk me beskjed om at det verste som kunne skje var at me vart sendt heim. Eg tenkte: ”aha, detta vert spanande! Men me vert sjølvsagt ikkje sendt heim. Det skjer jo ikkje med oss.” Men her me, ikkje nokon draumesituasjon. Så i ettermiddag reiser me heim til kjære Norge. Slik er det berre.
Men dei siste dagane har vore supre. Sjølvsagt var det kor om måndagen, og etterpå var me i bursdag til ein av ledarane. Ååå, kjempekoseleg. Ellers så nytta me gårsdagen til shopping, siste innspurt. Og i går var me på pizzeria, berre me i teamet. Veit jo ikkje korleis det vert framover. Men me kosa oss stort og åt oss heilt stappmette.
Flyet vårt går i ettermiddag og i morgon kveld er eg heime att på Vegårshei på ubestemt tid. Eg veit ikkje kor mykje blogging det vert då. Men så fort det skjer noko skal eg oppdatere.

Ord for dagen:
"legg din vei i Herrens hånd. Stol på Ham, så griper Han inn". Salme 37,5

Kva skjer no?...

2005-11-07T01:25:00.000-08:00

Ja, skulle eg vel eigentleg ha skrive om korleis det har vore å kome til Arazetuba. Men det er ikkje mogleg for me er i Curitiba enno. Om torsdagen fekk me nemleg beskjed om at begge søknadane om visum vart avslått. Me fekk åtte dagar til å kome oss ut av landet på. Saka er at me ikkje kan vere her i Brasil som studentar, for me går jo ikkje på noko skule eller universitet. Det har aldri vore noko problem med dei tidlegare studentane, men i år gjorde nokre kodar til at det vert tatt tak i. Og det er ein skikkeleg vrang mann me har med å gjere i Brasilia, der saka vert behandla.
Eg treng jo ikkje legge ut om alle detaljar, og eg veite så mykje heller. Men slik det er no, ser det ut til at me må forlate landet, anten til Noreg eller kan hende til eit naboland her. Sjølv om situasjonen ikkje er heilt som ynskja, føler eg at eg har det greitt. Det er mange menneske som jobbar for at det skal gå i orden. Og mange menneske som støttar oss og er saman med oss. Ikkje så mykje me kan gjere, når me ikkje kan språket eller har nokre kontaktar. Har jo ikkje peil i det heile tatt.
I helga har det gått temmeleg i eitt. Miriam og eg var på møte på CPM (skulen) om fredagskvelden. Me forstod ikkje så mykje, anna enn coração, som er det ordet som vert mest bruka i både kristne, og ikkje-kristne songar. Om laurdagen reiste Miriam og eg til byen for å ete frukost, for me er på ”overtid” i husa, så det er ikkje lagt opp til at me skal ete der. I byen åt me søtt brød med kjøttdeig i. Det er ikkje lett å ikkje ete kjøtt her i Brasil, for det er godt, billeg og tilgjengeleg. Og juicen her er heilt herleg; fersk og naturleg. Etter frukosten gjekk me og sveiv litt. Kl. 12.00 reiste me på koret i kyrkja. Har ikkje fått vore der om laurdagane før, for det har alltid vore noko anna på programmet. Men me song i veg, og eg prøvde så godt eg kunne. Sjølv om nasa er tett og eg hostar. Ikkje så lett å synge dei lysaste soprantonane då, nei. Men det er utruleg bra og koseleg å vere saman med menneska på koret. Dei er så inkluderande og morosame. Kjem til å sakne dei når me reiser. Gler meg til koret i kveld! Og så er det ein ting til, særskilt på koret; eg har verte fnisete att. Eg fnisar for ingenting. Ikkje nok med det, men eg rødmar (veit ikkje korleis eg skrriv det på nynorsk, men…) og. Det er heilt forferdeleg, men litt morosamt og. Det er mange som får seg ein god latter når eg vert raud som ei tomat.
Etter koret var me med heim til to av dei frå koret. Trur ikkje dei hadde vaska opp på ei stund for å seie det slik… Ikkje det at eg er så nøye på det, men det får vere grenser! Så var det tid for kunstmuseum. For meg som har skikkeleg greie på kunst (?), var det interessant. Nei, men seriøst, det var faktisk litt avslappande å berre gå og sjå. Så har me i alle fall fått sett litt av kva som er verdt å sjå i Curitiba.
Om kvelden var det tid for bursdagsfest for Helisoa. Me var i huset der Ando og Miriam bur, saman med mange andre. Hadde ein kjempekoseleg kveld, med mykje dans og mat. Ein ting må eg seie: ikkje alle brasilianske gutar kan danse. Men dei som kan, er det desto meir morosamt å danse med.
Sundagen vert bruka til å kvile. Og berre vere saman i teamet og snakke. Og eg må jo ikkje gløyme å seie at Miriam klippa meg. Det vert kort, men temmeleg bra. Når eg ikkje har mi kjære bestevenninne, Guro, her, så må eg jo finne nokon andre. Og Miriam var eit godt val.
Om kvelden gjekk me i kyrkja nede i byen. Sandro (kontaktpersonen) fortalde pastoren om situasjonen me er i, så me var framme og vart bedt for Etterpå var det tid for å seie ”ha det” til nokon av dei som var der. Litt rart å seie ”ha det” utan å vite om eg kjem til å treffe dei att eller ikkje. Kan jo vere at me må vere her ei stund til, og då treff eg dei jo att. Men om ikkje, så… (Bilete er forresten av Helisoa, meg og Ando utanfor kyrkja.)
Trass i uvissheita, så har eg det bra og trivst i Curitiba. Mykje å tenkje på og ein del å gjere. Håpar berre at alle, i alle delar av verda, har det bra og. Ha ei fin veke!

Ord (song) for dagen: ♪♪ Sing till the pow-er of the Lord come down.
Shout Hal-le-lu-jah!
Praise His Holy name! ♫

Lenge sidan sist...

2005-11-03T03:40:00.000-08:00

Det har allereie gått ei veke sidan sist eg blogga. Men det er så mykje anna å gjere. Og når eg fyrst er på dataen er det andre mailar eg skal svare på og ting eg må sjekke. Som til dømes korleis det gjekk med Start i helga. det reknar eg med at alle har fått med seg.
I helga var me og vitja ein indianarstamme og ein misjonærfamilie som budde der. Det var heilt fantastisk å vere på ein så stille stad og vere saman med så gode menneske. Me deltok på gudstenesten om sundagen, og fekk oppleve ekte "klapping". Dei byrja klappe med ein gong songen byrja og slutta ikkje før lenge etter han var ferdig. Musikken var som skikkeleg bedehusmusikk skal vere; trekkspill og bass med svingande rytme. Også der song me "Alt for Jesu for jeg legger". Trur det snart er på tide å finne ein ny song som me kan variere med.
Me fekk høyre litt om misjonsarbeidet og snakke med misjonærane om korleis det var å vie heile livet sitt til detta arbeidet. For det er nemleg målet deira; ikkje berre ein periode på nokre år, men resten av livet. Er det beundringsverdig, eller? Eg fekk verkeleg respekt for at dei klarte å ha eit så langt perspektiv på det. Mannen hadde til og med gitt opp gutedraumen om å vere "flygande misjonær" for å følgje Guds kall. det fekk meg til å tenkje på mitt eige liv. Kor mykje vågar eg å leggje det i Guds hender og stole på at det er det rektige. Lett å seie, men no fekk eg sjå at det var ein familie som verkeleg hadde satt det ut i praksis.
I tillegg til ein del informasjon fekk me utruleg godt stell. Ho hadde heimebaka brød og, for meg, normalt pålegg. Eg gjorde og noko eg ikkje hadde trudd eg kom til å gjer; eg rei på hest. har jo hatt litt skrekken for slike store dyr, men denna hesten var snill som eit lam(?). Heile helga var nesten som ein ferie, ei avkobling frå det me gjer her i Curitiba.
Språket, altså portugisisk, har stagnert litt for min del. Eg slit litt med framgangen sidan eg ikkje har sjølvdisiplin nok til å sette meg ned og pugge. Det er uansett ingen som sjekker at eg kan glosene eller verbbøyginga, så kvifor ta seg tid til å lese? nei då, eg skal askjerpe meg. kanhende litt seint no, sidan me ikkje skal ha meir enn ein time til her i Curitiba.
Veret her er heller ikkje tilfredsstillande. Det er kaldt og det er kome permafrost i fingrane og tærne mine. I alle fall noko lignande. Men alle seier at detta er ein unntakstilstand og at sola snart kjem. Eg trur på det!
No trur eg at eg skal gå og ete litt ris, for det er vel det eg kan forvente til middag...
Ord for dagen: Fil. 4:4
"Gled dere i Herren alltid! Igjen vil jeg si: Gled dere!"

kjensler...inntrykk...

2005-10-27T08:09:00.000-07:00

I dag er det noyaktig tri veker sidan me kom til Brasil, og eg har ikkje lenga heim enno. Kva er det som gaar av meg? Kan eg tenkje meg aa bu her resten av livet? Nei, trur ikkje det. Men sidan eg har vore innstilt paa aa skiulle vere her i seks maanader, hadde det vel vore litt tidleg aa lengte heim alllereie no. Det einaste eg gjerne skulle ha faat med meg er startkampen til helga. Hoyrde nyss om at det var gode utsikter for at start kunne vinne serien.
Denna veka har vore temmeleg roleg. Men det har gitt meg tid til aa tenkje. Ver saa snill aa la meg faa treffe folka fraa koret og kyrkja ein gong til for me drar. Og som sendt fraa himmelen kom Sandro og sa han hadde ein daarleg nyhet. No lurer du sikkert paa korleis ein daarleg nyhet kan vere god for meg. Og det skal eg fortelje deg; grunna visuma vaare som ikkje er gyldige/rektige, maa me vere her minst 12 dagar til. Ikkje berre aatte som det var planlagt. Det betyr at me kan reise baade i kyrkja og paa koret ein gong til.Yesss!
Over til kjenslene. I gaar skulle me vitje ein favela (slumomraade). Og eg staalsette meg for motet med detta samfunnet. For det er eit eige samfunn og samhold blant desse menneska. Dei er, om ikkje nogde, saa i alle fall tilfredse med deira status. Me skulle eigentleg vere med aa dele ut mat saman med nokre folk fraa ei kyrkje, men grunna ei misforstaaing om kvar me skulle motast , vart me for seine. Allikavel tok nokre bekjende av oss oss med og vitja norkre familiar der. Eg var forebudd paa det verste. Men daa me kom inn der saag me at dei hadde baade stereoanlegg og TV. Det var til og med ein familie som hadde playstation. Og dei var saa hyggelege! Me forstod ikkje saa mykje av kva dei sa, men me fekk oversatt litt og kroppsspraaket gjorde resten. Saa ba me saman med dei, sjolv om dei var litt vaklande i trua. Eg folte det godt aa kunne dele noko slikt saman med menneske fraa ein heilt anna bakrgrunn enn eg har. Heile opphaldet i favelaen var godt. Menneska smilte og helste paa oss. Men saa kom kjenslesjokket. Me vart invitert heim til ei av dei me koyrde med, for aa ete lunsj.Virka jo koseleg det. Men daa me koyrde inn gjennom porten deira, som laag berre omlag ein km fraa favelaen, fekk me synet av det gigantiske huset deira. Og det var ikkje mindre flott inne. Stor TV, vakre teppe, maleri, hushjelp og koseleg uteplass. Eg kjende eg vart nesten kvalm. Her hadde me fyrst vitja ein fattig familie og sett kva slags forhold dei levde under, for deretter aa sette oss tilbords som fyrstar. Det er slike ting som faar meg til aa tenkje. Det er paa ein maate slik som aa sjaa fattige born fraa Afrika paa . Og deretter sette seg godt til rette for aa ete seg nmett paa nett det ein har lyst paa, i Noreg.
Av andre ting som har skjedd her, saa har me verkeleg faat smake paa brasiliansk mat. Om tirsdag var me ute saman med nokre tidlegare studentar fraa hald, for aa ete. det fungerte slik at me betalte ein sum, omlag 40 NOK. Saa kom dei og serverte oss kva me ville ha av pizza og pasta. Detvar 59 forskjellige pizzaslag, og eg smaka paa mykje rart. Mellom anna bananpizza og pizza med kvit sjokolade. Mmm... Etterpaa fekk me is, saa mykje me ville. Me vart inviterte ut paa det same i gaar og, berre at det var kjott. For meg som nesten har vore vegetarianar ei stund no, var eg litt skeptisk. Men du verda, saa mykje godt der var. Pluss noko som var litt meir saertslik som sushi og kyllinghjerte. Eg skal ikkje nekte for at eg hadde problem med aa svelgje det. Og det kunne samanliknas med daa eg aat sneglar i Sor-Afrika. Alt i alt var det ein koseleg kveld med mykje skravling.
Ikkje alt er like lett her. For eg som stort sett har tatt det lett paa grunnskulen og vidaregaaande, er det hardt aa innsjaa at eg ikkje laerer spraaket her like lett. Eg slit litt med aa vaage aa prate, for eg har saa daarleg ordforraad. Og sjolv om laeraren er god som gull, sett eg meg litt imot naar han vil at me skal skrive eit norsk eventyr paa portugisisk. Kva vert forventa etter omlag tri veker med portugisisktimar? Nei daa, det er ikkje saa ille, men eg gler meg til eg kan prate litt meir utan aa tenkje. I alle fall pseii noko...
Trur det er tid for aa gjere lekser no. Det er trass alt berre ein time til me skal ha time. Ordet for denna dagen er: igreja = kirke
Ha ein fin torsdag ettermiddag!

Ein overskya dag i Curitiba

2005-10-24T00:50:00.000-07:00

Sit her paa CPM, etter portugisisktimane og lurer paa kva eg skal bruke dagen til. Skal eg klare aa bestemme meg for tema til oppgaava, kjope adapter til PCen eller lese litt portugisisk? Det er nok av ting aa henge fingrane i, men ikkje alltid like lett aa faa bestemt seg. Trur eg har vert paavirka av brasilianerane mht tid og avgjering. Eit godt tekn paa at eg byrjar kome inn i det.
Ja, og naar detgjeld spraaket, saa gaar det mykje betre no. Eg forstaar ein del ord, og med litt fingerspraak gaar det meste greitt. Det ordet som eg har lagt mest merke til, er nok coracao (fekk ikkje til aa skrive det rektig). Det betyr hjarte og vert bruka i alle songar og alltid i kyrkja. Men det er jo eit positivt ord, daa. Og apropos kyrkje; i gaar kveld var me i ei anna kyrkje enn ho me plar vere i. Denna var lita med berre 15-20 menneske. Men det var ein god atmosfaere, og sjolv om eg ikkje skjona alt pastoren sa, saa fekk eg mykje ut av det. Helisoa og Ando sang ein gassisk song gog Miriam og eg sang hiten vaar:Alt for Jesu fot jeg legger. Det kjem nok aldri til aa verte saa fint som det var fyrste gong me sang han her i Brasil. For etter fyrste |opptreden| har eg vore konstant tett i nasa, og hoyrer difor ikkje kva eg sjolv syng.
Innbiller meg og at eg har faatt lopper, for eg har nok smaa |bitt| paa beina som klor. Men men...
Nett no er alt veldig bra og temmeleg greitt. Difor har eg tenkt ein del paa at det kan verte annleis aa kome til Arezetuba. Har hoyrd at dei er fattigare der og ikkje saa mange som pratar engelsk. Korleis kjem det til aa verte? Eg foler at dete er det som kjem till aa verte utfordringa, for her har me saa mange som tar seg av oss og som snakker engelsk. Men der... Nei, eg veit ikkje.

Yepp, no er eg klar for ei ny veke, som byrjar med kor i kveld. Det er utruleg gjevande og inspirerande. Saa faar de ha ei herleg veke, med sno for dykk som er i Noreg!

-Gud velsigne dykk alle-

Atentamente Liv ...

kva har skjedd etter 12 og ein halv dag i brasil?

2005-10-18T01:09:00.000-07:00

Ei lita oppdatering paa fyrste tida mi i Brasil:

Veret her er omtrent like varierande som kjenslene mine. om morgenen er det stort sett fint ver, men varierande temperatur. Difor kjoper eg aldri paraply, for det er jo ikkje ei sky paa himmelen. Men saa, naar me er ferdige med tportugisisktimane, holjer det ned ned og eg vert sjaaande ut som ein drukna katt. Kjenslene mine fungerer som fylgjande; ein dag er eg ikkje heilt paa topp og fylgjer ikkje med i timane. Ein anna dag er eg heilt gira og maa halde meg for ikkje aa le, sjolv naar me berre gjennomgaar tala paa portugisisk. Eii godt eksempel paa ein slik dag er gaarsdagen.
No til kva som har skjedd. Om laurdagen var me og vitja eit prosjekt i eit litt meir fattig omraade utanfor byen. Me hadde verte spurd om aa starte KRIK der, og var litt spende paa korleis det skulle gaa. Men daa me kom dit gjekk det veldig greitt. Ungane var gira paa baade futebol og volleyball. Men me hadde og ein andaktsstund der me sang og bad. Det er saa rart aa synge songar som me kan paa norsk og engelsk, paa portugisisk. Og sjolv om eg ikkje er heilt god i spraaket enno, forstaar eg at songane har same meining. Aa sjaa ungane saa engasjerte er rorande. Det gjev saa mykje naar dei viser at dei sett pris paa at me er der og gjer noko saman med dei.
Om sundagen var det kyrkjedag. Miriam og eg reiste i ei lita kyrkje om morgonen der me deltok med litt song. Velsignelsen vart fyrst sunget av oss og saa paa portugisisk av nokre lokale. Det er rart aa vere paa ei heilt anna side av jorda og oppdage at dei syng songar med det same innhaldet og ber dei same bonene, berre paa eit ann spraak.
OM kvelden var me i same kyrkja som me vitja forrige sundag. Eigentleg er den ganske lik slik eg er vant til fraa Noreg. Mykje lovsong og temmeleg mange menneske. Saa det kan verte spanande aa sjaa kva som ventar oss i Arizetuba.
I tillegg til detta skjer det mykje anna som gjer inntrykk, men me for og tid til aa slappe av, prate saman og , ikkje minst, ete mykje god mat.
daa trur eg eg seier takk for meg for denna gong. Ha ei fortsatt fin veke!

Fyrste blogg

2005-10-13T02:25:00.000-07:00

Hei og velkomen til bloggen min. Her vil eg oppdatere dykk saa godt eg kan paa kva som skjer i livet mitt nett no.
Det hadde og vore interessant aa faa litt respons.

Fyrst kan eg jo starte med aa seie at eg er i Brasil med Team Nettverk fraa Hald Internasjonale Senter. Me er eit team paa fire jenter:Helispoa og Ando fraa Madagaskar og Miriam og eg fraa Noreg. No har me vore her i ei veke og byrjar venne oss til a vere her. Noko her er temmelg annleis enn heime, men mykje er kjend. Det er mange venlege menneske og mykje god mat. Huset eg bur i er lite og enkelt, men koseleg. For ikkje aa gloyme vertsfamilien min. Han bestaar av Max (far), Siovana (mor) og Karem (dotter, seks aar). Dei lagar mat til oss og vaskar kleda vaare. Saa slik sett har me det godt.
Fram til no har me i grunnen berre prova aa gjere oss kjende med levemaaten. Me har vitja ei kyrkje, barnehagen me skla jobbe i, vore paa grillfest (noko som er vanleg her) og kikka oss rundt i byen. Det er ikkje saa lett aa finne fram her , men me har god hjelparar som fylgjer oss med bussen eller koyrer oss hit og dit.
Sandro, kontaktpersonen vaar, jobbar paa ein skule som heiter CPM. Det er her me har portugisiktimane vaare og her me kan bruke Internett.
Eg tenkjer det var nok for i dag. Saa faar eg sjaa kva tid det vert eg skriv neste gong.
Ate logo!
Liv